Yanılsamalarda Yanılgılar Yangınlar ve Yansınlar Falan

Bir balık karaya çıkabilir, bir balina derinliklere gömülebilir. Doğa, canlılara bazen ait olmadıkları yerlerde biraz daha kalabilmeleri için küçük mucizeler bahşeder. Dayanırlar, uyum sağlarlar, hatta bir süreliğine oraya aitmiş gibi görünürler.

Çamur zıpzıpı, yürüyen yayın balığı, yılanbaş balığı ya da akciğerli balık… Karaya en çok yaklaşabilenler bile karayı bütünüyle yurt edinemez. Bir balık için “boğulmak” alışılmış bir ifade değildir; ama karada, er ya da geç, tam da olan budur. Kendi varlığını sürdürebilmek için yaratıldığı şeyden mahrum kalır. Ve bazen bir canlının ölümü, yaşamayı beceremediği için değil, yaşamaya çalıştığı yer yüzünden olur.

Çünkü uyum sağlamak, ait olmak değildir. En güçlü direnç bile bazen yalnızca süreyi uzatır; gerçeği değiştirmez. Balık yine suyu arar, balina yine yüzeye döner. Zira hayat, yalnızca hayatta kalabilmekten ibaret değildir. İnsanın da, bütün canlıların da gerçekten yaşayabildiği, varlığını sürdürebilmek için kendi tabiatıyla mücadele etmek zorunda kalmadığı bir yer vardır. Ve bazen en büyük yorgunluk, ait olmadığın bir yerde yaşamaya çalışmaktır.

Fakat derinlerde sana iyi gelecek bir şeyi aradığın için mi, yoksa o an su sana ölüm olurken karaya kaçmak zorunda kaldığın için mi ciğerlerine o nefesi çektiğini hiçbir zaman tam olarak bilemezsin. Bazen bilinmeyene duyulan meraktır insanı kıyıya çıkaran, bazen de ardında bıraktığı şeyin artık kendisine hayat vermemesidir. Aynı hareketin içinde hem umut hem de mecburiyet bulunabilir.

Bazen risk, bir ziyafet alanından payına düşecek en güzel şeyi ummaktır; bazen de hayatta kalmanın tek yoludur.

Her zaman bir şans vardır sanırsın; akıntının içinde bir boşluk, karanlığın içinde bir ışık, henüz tükenmemiş bir ihtimal…

Ama kader her zaman o şansı bırakmaz insana.

Bazen bir akvaryum balığı olursun. Suyun içindesindir ama dünyan camla çizilmiştir. Yaşaman için gereken her şey varmış gibi görünür. Oysa suyun vardır, denizin yoktur. Bazen de kafesteki bir muhabbet kuşu… Gökyüzünü görürsün, kanatların da vardır üstelik. Ama uçabilmek için yaratılmış olman, uçabileceğin anlamına gelmez.

Zamanla sınırlarını öğrenirsin. Hangi yöne gittiğinde bir engele çarpacağını, kendine ne kadar yer açabileceğini bilirsin artık. Dışarıdan bakan alıştığını düşünür. Oysa alışmakla kabullenmek aynı şey değildir.

Bir canlı, sınırlarını öğrenmiş olabilir; bu, o sınırların kendisine ait olduğu anlamına gelmez.

Ben de uzunca bir süredir ciğerlerime biraz oksijen doldurup boğulmamaya çalışmak dışında ne yaptım ki?

Ait olmadım hiçbir yere.

Uyum sağlamak gibi bir derdimin olmadığını söylemiştim daha önce. Hâlâ da öyle düşünüyorum aslında. Ama yine de uyum sağlamak için çok çabaladım. Kendimden vazgeçmek ya da herhangi bir yere sığınabilmek için değil. Bir gün dönüp baktığımda elimden geleni yapmadım dememek için. Bir ihtimali, yalnızca bana yabancı geldiğinden dolayı tüketmeden bırakmak istemedim. Belki bazı şeyler zamanla değişir, belki insan hiç ummadığı bir yerde kendisine ait bir anlam bulabilir diye düşündüm.

Bulamadım.

Ama ben ait olmadığım yerde kalmadım da.

İnsan bazen yalnızca bir yerden ayrılmaz; orada kurduğu ihtimalleri, verdiği emeği, olabileceğine inandığı bir hayatı da geride bırakır. Bir zamanlar doğru olduğuna inandığı şeyin artık kendisine ait olmadığını kabul etmek zorundadır. Ve bazen kalabilmek için gösterdiği bütün çabadan daha fazlasını gitmek için göstermesi gerekir.

Ben o cesareti gösterdim.

Çünkü bir şeye ne kadar emek verdiğim, orada sonsuza kadar kalmam gerektiği anlamına gelmiyordu. Kendi gerçeğime yabancılaşmayı bir kader saymadım. Bir hayatı sürdürmekle o hayatı gerçekten yaşayabilmek arasındaki farkı biliyordum. Başka bir ihtimalin varlığına inandım ve onu aramayı seçtim.

Aslında geride bıraktığım şeyden çok, ileride bulabileceğim şeye inanıyordum.

Ama insan bazen bir yanılgıdan çıkınca hakikate yaklaştığını düşünüyor. Oysa bir yanlışın farkına varmak, karşısına çıkan ilk doğrunun gerçekten doğru olduğu anlamına gelmiyor.

Ben bunu da öğrendim.

Üstelik bu defa çok daha ağır bir şekilde.

Bir yerlerde, uzun zamandır aradığım o alelade olmayan şeyin izlerini gördüm sandım. Hayatın yalnızca katlanılması gereken bir şey olmadığını, bazen insana bütün yorgunluklarını unutturacak kadar güzel hissettirebileceğini düşündüm. Sanki bunca zamandır yalnızca benim içimde var olan o anlam, ilk defa başka bir yerde de karşılık bulmuştu.

İnandım.

Hem de daha önce inandığım hiçbir şeye benzemeyen bir yerden.

Fakat insan bazen kendisini hakikate götürdüğünü düşündüğü şeyin, bir başka yanılgı olduğunu çok geç anlıyor.

Ben de geç anladım.

Bir kez değil üstelik. Defalarca aynı gerçeğin başka başka suretlerine kandım. Bazen bir sözün içinde, bazen bir davranışın ardında, bazen de gördüğümün gerçek olmasını o kadar çok istediğim için görmezden geldiğim şeylerde…

Kandım. Kandırıldım.

Bunu söylemek bile ağır geliyor. Çünkü insanın kendi iradesiyle inanması başka, inandığı şeyin gerçeğinin kendisinden saklanmış olması bambaşka. Birinde yanıldığını kabul ediyorsun, diğerinde neye inanarak yaşadığını yeniden sorgulamak zorunda kalıyorsun.

Üstelik ben aldanmak için inanmadım. Kendimi avutacak bir hikâye aramadım. Gördüğüm şeyin arkasında, benim ona yüklediğim anlam kadar gerçek bir şey bulunduğuna inandım.

Yanılmışım.

Ve bu defa gerçekten üzüldüm.

Öncesinde de canım yanmıştı elbette. Ama bazı acılar, insanın ait olmadığı bir yerden ayrılırken ödediği bedeldir. İçlerinde hiç değilse doğru bir karar vermiş olmanın tesellisi bulunur. Bazı acılarsa tam tersine, ait olduğuna inandığın bir şeye yaklaşırken başlar. Ve onunla birlikte yalnızca yaşadığın şeyi değil, geleceğe dair kurduğun en güzel ihtimalleri de kaybedersin.

İşte ikincisi daha çok acıttı.

Çünkü ben bu defa bir şeyden kurtulmaya çalışmıyordum. Bir şeye kavuştuğumu sanıyordum.

Sonra yaşadıklarımdan hayal ettiklerimi çıkardım. Geriye kalan şeyle, var olduğuna inandığım şey arasındaki farkı gördüm. İnsanın kendi iradesiyle kurduğu bir hayalin yıkılması başka, gerçek sandığı bir şeyin aslında hiçbir zaman o hâliyle var olmadığını öğrenmesi bambaşka bir acıymış.

Üstelik bu defa yalnızca karşılaştığım şeylerden değil, kendimden de şüphe etmeye başladım. Neyin gerçek olduğunu ayırt edebilme yetimden, hissettiklerimin doğruluğundan, içimde bunca zamandır koruduğum o anlamın gerçekten var olup olmadığından…

Ben dünyayı hep güzel görebilmeyi seçtim. Bunun bilinçli bir tercih olduğunu, gördüklerimin karanlık taraflarını da bildiğimi düşünürdüm. Ama insanın gözlerinin de kendisini yanıltabileceğini öğrenmesi ne ağırmış. Hele ki o gözler, kendinde en çok güvendiğin şeylerden biriyse.

Bazen düşünüyorum, ben gerçekten gördüğüm için mi inandım, yoksa inandığım için mi öyle gördüm?

Bu sorunun cevabını bulamamak, yaşadığım yanılgıların kendisinden bile daha çok üzüyor beni. Çünkü insan başkasının kendisini kandırmış olmasını bir şekilde kabullenebiliyor. Ama kendi gördüklerine olan güvenini kaybettiğinde, sonrasında karşılaşacağı doğruların karşısında bile tereddüt ediyor.

Ve ben böyle olmak istemiyorum.

Sanki her yanılgıda, henüz karşılaşmadığım o güzel ihtimalden de bir şeyler eksildi. Sanki benim ona kavuşabileceğim hâlim, geride bıraktığım bir zamanda kaldı.

Bazen artık o gerçeği hak etmiyormuşum gibi geliyor.

Bir insanın bütün kalbiyle inandığı için kendisini suçlaması ne tuhaf. Kendisinden saklanan şeylerin yükünü de kendi omuzlarında taşıması… Sanki bir başkasının gerçeğe sadık kalmaması, benim içimdeki gerçeğin de saflığını bozabilirmiş gibi.

Bazen kendimi kirlenmiş hissediyorum.

Başlangıçta sahip olduğum o berrak inanca, o güzel ihtimale artık aynı yerden bakamayacakmışım gibi. Bir gün gerçekten aradığım şeye kavuşursam, ona bütün bu yaşanmışlıkların izleriyle varacak olmaktan korkuyorum.

Ve bunu kendime yakıştıramıyorum.

Oysa bir insanın yanlış bir şeye inanmış olması, inancının kötü olduğu anlamına gelmez. Bunu aklımla biliyorum. Ama bazı şeyleri bilmek, onları insanın kendi içinde de doğru kabul edebilmesine yetmiyor.

İnsanın kendisine karşı duyduğu kırgınlık, bazen bütün mantıklı açıklamalardan daha inatçı olabiliyormuş.

Ben de bunun içinden çıkamıyorum işte.

Alelade olmayan bir şey bekliyordum. Bana gerçekten bu dünyada cenneti yaşatacak bir gerçek… Benim onda bulduğum anlamı bende bulan, benim varlığımda kendisinden bir şeyler tanıyan, hayatıma yalnızca dâhil olmayan, onun içinde kendisine ait bir yer bulan bir şey.

Kimdir, nerededir, hangi ihtimalin ardında saklıdır bilmiyorum.

Ama nasıl hissettirmeyeceğini biliyorum.

Üstelik sınanmamışlığın kibriyle değil, sınanmışlığın netliğiyle biliyorum.

Benim gerçeğim, kendimi sürekli açıklamak zorunda kaldığım bir yerde olamaz. Anlaşılmak için kelimeleri tükettiğim, bir yakınlığın içinde bile yalnız kaldığım, gördüklerimle gerçekte olanlar arasında sürekli bir uçurum bulunduğu yerde…

Benim aradığım şey yalnızca sevilmek de değil.

Bir insanın yanında bulunmakla onun hayatında gerçekten bir yere sahip olmak arasındaki farkı biliyorum. Kalabalığın yalnızlığa çare olmadığını, bazı yakınlıkların mesafelerden daha çok üşüttüğünü de…

Ben bir karşılık arıyorum. Benim onda gördüğüm o nadide anlamın, onun gözünde de bana ait olması. İki insanın birbirini yalnızca sevmesi değil, birbirinin varlığında başka hiçbir yerde bulamadığı bir gerçeği tanıması.

Sanki çok eski bir dilin birbirinden ayrı düşmüş iki kelimesi, yüzyıllar sonra yan yana geldiğinde kaybolmuş bir anlam yeniden mümkün olmuş gibi.

Benim aradığım biraz da bu.

İçi dışı bir dürüstlük, kendi içinde çelişmeyen bir karakter, söylediğiyle yaptığı arasında insanı şüpheye düşürmeyen bir tutarlılık… İnsan tabiatının kusurlu olduğunu biliyorum. Zaten kusursuzluk aramıyorum. Ama insanın eksiklikleriyle, kendisini olduğundan başka göstermesi arasında büyük bir fark var.

Ben çelişkiyi sevemiyorum.

Çünkü bir insanın söyledikleriyle yaptıkları birbirini tutmadığında, yalnızca ona olan güvenin sarsılmıyor. Onunla birlikte yaşadığını sandığın bütün şeylerin anlamı da değişiyor. Geçmişin bile başka bir hikâyeye dönüşüyor.

Ve ben artık geriye dönüp baktığımda, hangi hatıramın gerçekten yaşadığım şeye, hangisinin kendi hayalime ait olduğunu ayırt etmek zorunda kalmak istemiyorum.

Benim aradığım, iki insanın birbirinin eksikliklerini tamamlamak zorunda olduğu bir yakınlık değil. Kendi varlıkları içinde bir anlam taşıyan iki insanın, karşılaştıklarında birbirlerinde hiç tanımadıkları bir gerçeği bulabilmeleri…

Böyle bir şeyin mümkün olduğuna inanıyorum.

Ama bu defa yalnızca inanmak yetmiyor bana.

Gerçek olmasına ihtiyacım var.

Çünkü ben henüz yaşamadığım bir şeyin hasretini çekiyorum. Hatırası olmayan bir özlem bu. İçimde ne zaman başladığını bilmediğim, fakat kendisinden hiç şüphe etmediğim bir arayış.

Ne tuhaf, insan bazen hiç sahip olmadığı bir şeyi kaybetmiş kadar üzülüyor.

Üstelik ben artık o özlemin yanına bir de kaygı ekledim.

Ya bulursam?

Eskiden bu sorunun cevabında yalnızca güzel şeyler vardı. Şimdi ise kendimle ilgili cevaplayamadığım sorular, geçmişten taşıdığım izler, bilmediğim sonuçlar var. Aradığım şeyin varlığından çok, ona vardığımda neyle karşılaşacağımdan korkmaya başladım.

Çünkü bir de kimsenin bilmediği şeyler var.

Sırlarım.

Öyle zamanla önemini yitirecek, unutulup gidecek küçük sırlar değil. Bir gün sır olmaktan çıktıklarında hayatımdaki birçok şeyi değiştirebilecek gerçekler. Belki de bütün ihtimallerimin yönünü başka bir yere çevirebilecek kadar ağır şeyler.

İnsan bazen yaşadıklarından değil, bildiklerinden de yoruluyor.

Bazı gerçekler insanın içinde kapalı kalmış bir odada duruyor. Kapıyı açmadığın sürece orada olduklarını yalnızca sen biliyorsun. Ama zamanla hayatının geri kalanını da o kapıyı açmadan düzenlemeye başlıyorsun. Daha yaşanmamış güzelliklerin bile nereye sığacağını hesaplıyorsun.

Bir sırrı saklamak, ateşi avuçlarının içinde tutmaya benziyor. Bıraksan nereye düşeceğini bilmiyorsun, tutmaya devam etsen ne kadar dayanabileceğini…

Benim korkum yalnızca canımın yanması değil. Nihayet kendi gerçeğime yaklaşabildiğim bir gün, bildiğim ama değiştiremediğim bazı şeylerin beni ondan uzaklaştırabilecek olması.

Daha bulamadığım bir şeyi kaybetmekten korkuyorum.

Üstelik bütün bunların içinde ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum.

Hangi gerçeğin ne zaman söylenmesi gerektiğini, hangi suskunluğun bir şeyi koruduğunu, hangisinin yavaş yavaş insanın hayatından çaldığını kestiremiyorum. Bazen bir şeyi olduğu gibi bırakmak daha büyük bir felaketi önleyecekmiş gibi geliyor. Bazen de hiçbir şey yapmamanın kendisi, geleceğimi belirleyen bir karara dönüşüyor.

İşte bu yüzden her anlamda kapana kısılmış hissediyorum.

Geriye dönmek bazı şeyleri değiştirmeyecek, ilerlemekse başka şeyleri değiştirebilir. Bulunduğum yerde kalmak istemiyorum ama hareket ettiğimde neleri yerinden oynatacağımı da bilmiyorum.

Ve bütün bunları tek başıma düşünmekten yoruldum.

Başkalarının çabalamadığı şeyler için bile çabalıyorum. İnsanların çoğu zaman üzerinde düşünmek zorunda kalmadan yaşadığı şeyler, benim hayatımda uzun uzun hesaplamam gereken ihtimallere dönüşüyor. Bir başkasının kolaylıkla verebildiği kararlar, benim için başka gerçeklerin, başka insanların hayatlarına değiyor.

Oysa ben hiçbir zaman kolay olanı istemedim ki. Yalnızca doğru olanı istedim. Bir gün geriye baktığımda elimden geleni yaptığımdan emin olabilmeyi…

Ama bazı şeyler insanın elinden geleni yapmasıyla düzelmiyor.

İşte bunu kabullenmekte zorlanıyorum.

Çünkü ben şimdiye kadar hep bir şey yapabileceğime inandım. Bir yerden ayrılabilir, başka bir yere gidebilir, kendime yeni bir hayat kurabilirdim. Yanlış olduğunu gördüğüm bir şeyin karşısında durabilir, bütün korkularıma rağmen karar verebilirdim.

Bunları yaptım da.

Ama şimdi öyle şeylerin karşısındayım ki, ne yaparsam yapayım bir tarafının eksik kalacağından korkuyorum.

İnsanın kendi hayatı üzerinde bu kadar irade göstermişken, bazı gerçeklerin karşısında ne yapacağını bilememesi ne ağırmış.

Rabbim, sana sığındım, diyorum.

İsyan etmiyorum.

Belki anlamadığım, henüz göremediğim bir hikmet vardır bütün bunların içinde. Belki bana geç kalmış gibi görünen bazı şeylerin henüz vakti gelmemiştir. Belki benim son sandığım yerde başka bir başlangıç saklıdır.

Bunlara inanıyorum.

Ama inanmak, insanın içindeki ağırlığı her zaman hafifletmiyor.

Bazen dua ederken bile ne isteyeceğimi bilemiyorum. Çünkü bir şeyi bütün kalbimle isterken, onunla birlikte gelebilecek şeylerden korkuyorum. Beni ferahlatacak bir hakikatin başka bir yerimden incitebileceği ihtimalini de taşıyorum.

Rabbim, ben hangi yolun benim için hayırlı olduğunu bilmiyorum. Ama artık ne kadar yorulduğumu sen biliyorsun.

Son günlerde daha da zor olmaya başladı.

Çünkü ben yalnızca sabretmek, mücadele etmek, düştüğüm yerden kalkmak, bir gün her şeyin anlam kazanacağına inanmak istemiyorum artık. Bir şeylerin yaşanırken de güzel olmasını istiyorum.

Her güzelliğin bedelini önce acıyla ödemek zorunda kalmadığım, sevinirken arkasından ne geleceğini hesaplamadığım, bir şeye inanmanın kendime karşı işlediğim yeni bir hata gibi hissettirmediği bir hayat…

Hayatın hep sınayan tarafıyla değil, biraz da bağışlayan tarafıyla karşılaşmak istiyorum.

Çünkü ben artık dayanabildiğim kadar değil, yaşayabildiğim kadar var olmak istiyorum.

Yalnız hissetmemeye de çok ihtiyacım var. Ne var ki artık yalnızlığımı giderecek herhangi bir yakınlık istemiyorum. Çünkü insanın içindeki boşluğa benzeyen her şeyin, o boşluğun karşılığı olmadığını öğrendim.

Benim aradığım, bir eksikliği bir süreliğine unutturacak bir şey değil.

Birinin yanında hiçbir yere gitmek zorunda olmadığını hissedebilmek… Kendini anlatmak için kelimeleri tüketmediğin, sustuğunda yanlış anlaşılmaktan korkmadığın, varlığını ispatlamak için sürekli mücadele vermediğin o nadir yakınlık.

Çünkü her sessizlik huzur değildir. Bazı sessizlikler insanın üzerine kapanır, bazılarıysa insanın içinde yıllardır susmamış bütün sesleri dinlendirir.

Ben ikincisini arıyorum.

Ama bunu arıyor olmam, kendime yetemediğim anlamına gelmiyor. İnsan kendi başına bir bütün olabilir ve yine de başka bir varlıkta kendi varlığına denk düşen bir anlam arayabilir.

Ben de arıyorum.

Kendi hayatımı kurabilirim, kendi kararlarımı verebilirim, gerekirse her şeye yeniden başlayabilirim. Ama bütün bunları yapabiliyor olmam, bir gün gerçekten ait olduğum bir yerde dinlenmek istemeyeceğim anlamına gelmiyor.

Üstelik ben artık her acının sonunda daha güçlü biri olmak da istemiyorum.

Bazen denizin altında yıllarca kapalı kalmış bir istiridyeyi düşünüyorum. İçine kaçan yabancı bir parçayı, kendisini incitmesin diye katman katman sedefle örtüyor. Zamanla o acının etrafında bir inci oluşuyor.

İnsan da bazen yaşadıklarının çevresinde kendine ait bir güzellik yaratıyor.

Ama ben çektiğim her acının sonunda bir inciye dönüşmesini istemiyorum.

Bazı şeylerin yalnızca iyileşmesini istiyorum.

Bazı yaşanmışlıkların bana bir ders vermeden, beni biraz daha güçlendirmek zorunda kalmadan, sadece geride kalabilmesini…

Çünkü ben zaten güçsüz değildim ki.

Güçlü olmak, insanın yanlış şeylere inanmayacağı anlamına gelmiyor. Bazen insan kendi kararlarının arkasında durabilecek kadar güçlü olduğu için, karşısındakilerin de kendi gerçeklerinin arkasında aynı dürüstlükle durduğuna inanıyor.

Ben de inandım.

Ve bunun karşılığında bazı şeyler kaybettim.

En çok da içimdeki o ilk berraklığı özlüyorum şimdi. Henüz bir şeylerin ardında başka şeyler aramadığım, inandığım bir gerçeğin bir gün bütünüyle değişebileceğinden korkmadığım zamanları…

Ama geçmişe dönemem.

O ilk hâlimi, yaşadığım her şeyi yok sayarak geri getiremem.

Belki artık yapmam gereken, eski hâlime dönmeye çalışmak değildir. Belki yaşadıklarımı inkâr etmeden, onların beni bütünüyle tarif etmesine izin vermeden devam edebilmeliyim.

Ama nasıl?

İşte bunu bilmiyorum.

Ben hâlâ o karanlık ormandayım. Bildiğim bazı yolların çıkmaz olduğunu gördüm. Bilmediğim yollarda ise beni nelerin beklediğini kestiremiyorum.

Yine de bir zamanlar kapalı olduğunu sandığım bir yerden çıkmayı başardığımı unutmuyorum.

O gün bunu yapabilen bendim.

Bugün kendisini bu kadar çıkmazda hisseden de benim.

İnsanın aynı ömrün içinde hem kendisiyle gurur duyduğu hem de kendisinden bu kadar şüphe ettiği zamanlar olabiliyormuş.

Bazen düşünüyorum, acaba benim toprağım gerçekten var mı? Yoksa ben bir türlü yetişemediğim bir mevsimin hasretini mi çekiyorum?

Belki karda açacağım.

Ama karda açan çiçeklerin de üşüdüğünü biliyorum. Ve sırf soğuğa rağmen açabildikleri için, soğuğu sevdiklerini düşünmek büyük bir yanılgı.

Ben dayanabildim diye bütün bunlara razı değilim.

Çünkü bazı acılar, insanı bir yere hazırlamıyor olabilir. Yalnızca canını yakıyordur.

Yine de Rabbim, eğer bir gün bana bir bahar nasip edeceksen, ne olur, ona vardığımda içimde onu yaşayabilecek kadar bir şeyler kalmış olsun.

Geçmişimde kalan kışları, artık çiçeklenmeye hakkım olmadığının bir delili saymayayım.

Çünkü ben bütün bu zaman boyunca kendi gerçeğimi aradım. Bir yere sığınmak için değil, kendime yabancı kalmamak için. Yanlış olduğunu gördüğüm şeylerin içinde kalmayı reddettim. İnandığım ihtimallerin peşinden gittim. Yanıldığımda bununla yüzleştim.

Ama şimdi bütün bu çabaların ardından kendimi o gerçeğe hiç olmadığım kadar uzak hissediyorum.

Ve belki de en çok bu yüzden ağrıyor içim.

Benim hâlâ inandığım bir gerçek var. Ama artık bazen o gerçeğin varlığından değil, benim için hâlâ mümkün olup olmadığından şüphe ediyorum.

Çünkü insanın aradığı şeye kavuşamaması başka, ona kavuştuğunda kendisini o güzelliğe layık göremeyeceğinden korkması bambaşka bir acıymış.

Ben bunca zaman gerçeğimi ararken onun karşısına mahcup çıkacağımı hiç düşünmemiştim.

Rabbim, ben sana sığındım.

İsyan etmiyorum. Ama zor. İçimde kimseye anlatamadığım sırlar, geçmişimden taşıdığım izler ve bütün bunların beni aradığım hakikatten uzaklaştırabileceğine dair korkular var. Hangisiyle nasıl yüzleşeceğimi bilmiyorum. Yalnızca bütün bu yaşadıklarımın benim son gerçeğim olmasını istemiyorum.

Çünkü hâlâ bir şeylerin güzel olabileceğine inanıyorum.

Bir zamanlar bir otogarda, valizlerimle birlikte otururken kendime kaplumbağa kadın demiştim. Evim bendeydi. Nereye gitsem yuva yapabilirdim orayı. Kendi kendime yeterdim. İyi bir kalbe de yeterdim.

Hâlâ öyle düşünüyorum.

Ama şimdi o cümlelerin sonuna bir şey daha eklemek istiyorum.

Ben de iyi bir kalbe rastlamak istiyorum.

Kendi kendime yetebiliyor olmamın, bir ömrü yalnızca kendimle geçirmem gerektiği anlamına gelmediğini biliyorum. İçimde taşıdığım evin kapılarını bir gün gerçekten birine açabilmek, orada benim kadar içtenlikle kalmak isteyecek birinin varlığına inanabilmek istiyorum.

Çünkü benim rüya evimde hep gerçek insanlar vardı.

Ve ben o rüya evini hâlâ düşünüyorum.

Bunca yaşanmışlığa, içimdeki bütün korkulara ve kimseye anlatamadığım gerçeklere rağmen…

Belki hâlâ Çalıkuşu'yum. Hâlâ düşebileceğimi bile bile gökyüzüne tırmanacak kadar inadım var. Ama artık her defasında düşmenin bana bir şeyler öğreteceğine inanmak istemiyorum. Bazen yalnızca gökyüzünü seyredebilmek, bunu yaparken korkmamak istiyorum.

Önceki yazımın sonunda otobüsümü bekliyordum. Evime gidecektim. Kendime gidecektim ya da. Ne derseniz deyiniz.

Şimdi dönüp baktığımda, o yolculuğun henüz bitmediğini anlıyorum.

Ben kendime dönmüştüm. Ama insanın kendisine dönmüş olmasının, bundan sonra hiç yanılmayacağı anlamına gelmediğini bilmiyordum. İçimde bir evim vardı fakat bazı yaşanmışlıkların insanı kendi evinde bile yabancı hissettirebileceğini öğrenmemiştim.

Şimdi biliyorum.

Ve yine de kendimden başka bir yere varabilmek istiyorum. Kendimden vazgeçmeden, kendi gerçeğimi inkâr etmeden, bir başkasının gerçeğinde de kendime ait bir yer bulabilmek…

Bir gün bunu başarabilecek miyim bilmiyorum. Geleceğin bana neyi nasip edip neyi benden esirgeyeceğini de bilmiyorum.

Ama Rabbim, ben bu kadar yolu, sonunda kendimi kendi gerçeğime layık görmemek için yürümedim ki.

Bir balığın karada geçirdiği zaman onu suya yabancı kılmaz, biliyorum. Fakat benim korkum artık denizimi bulamamak değil yalnızca. Bunca zaman ona kavuşabilmek için mücadele etmişken, bir gün kıyısına vardığımda karada boğulduğum günlerin utancıyla suya girmeye cesaret edememek.

Ben hâlâ o denize ait olduğuma inanıyorum.

Ama ne olur Rabbim, kendi gerçeğime kavuşacağım gün, ona en büyük yabancılığı ben göstermeyeyim.

Çünkü ben bir zamanlar ait olmadığım yerden çıkacak kadar kendime inanmıştım. Şimdi bütün bu yaşadıklarımdan sonra, ait olduğum yere girmeye de hakkım olduğuna inanabilmek istiyorum.

Ve belki de bu defaki ödevim budur. Başkalarının gerçeklerinden öğrendiklerimi, kendi gerçeğime karşı bir cezaya dönüştürmeden yaşamayı öğrenmek.

Ben hâlâ o rüya evini istiyorum. Hâlâ inanıyorum. Hâlâ bir gün gerçekten yaşayabileceğim bir hayatın mümkün olduğunu düşünüyorum.

Yalnızca artık o hayata kavuştuğumda, kapısında durup kendimden af dilemek istemiyorum.

Ben o evi, bir gün sahip olabileceği hayatın hayalini kuran küçük bir kızken yaptım. Bunca yıl onu kaybetmemek için uğraştım. Şimdi en çok, o küçük kıza verdiğim sözü tutamamaktan korkuyorum.

Çünkü benim rüya evimde hep gerçek insanlar vardı.

Ve ben bir gün oraya vardığımda, hâlâ kendim olabilmek istiyorum.

.....